تبلیغات
وبلاگ حرفه و فن مدرسه شاهد حکیم - دامداری
تاریخ : یکشنبه 9 بهمن 1390 | 04:46 ب.ظ | نویسنده : sorosh saghapor

تقسیم بندی سه گانه از نظام ترویج :

 

1- نظام ترویج دولتی :

 فعالیتهای ترویج در كشور های جهان سوم عمدتا از طریق نظام ترویج دولتی انجام می گیرد چرا كه این فعالیت ها هزینه بر هستند و بخش خصوصی جز برخی سازمان های زیست محیطی تمایلی به سرمایه گذاری در آن را ندارند .در این نظام سیاست ها ، استراتژی ها و اهداف ترویج توسط دولت انجام می پذیرد . در این نظام عاملین اجرائی از پیكره دولت برگزیده می شوند و امكانات توسط دولت تهیه می شود . هدف این نظام انتقال اطلاعات و تكنولوژی به بهره برداران كشاورزی است .

معایب نظام ترویج دولتی

 

  • نظام ترویج دولتی عمدتا اطلاعاتی را به مخاطب عرضه می كند كه در دسترس هستند ، نه آن چیز هایی كه ارباب رجوع می خواهد و نیاز دارد . به عبارتی این نظام فراگیر یا ارباب رجوع محور نیست .
  • مخاطبان ترویج دولتی به لحاظ تعداد و نوع شغل و ویژگی های اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی بسیار گسترده است و نمی تواند با توجه به محدودیت امكانات ، نیروی انسانی و بودجه اطلاعات تخصصی را به همه آن گونه كه نیاز دارند ارائه دهد .
  • محدودیت تماس رو در رو یكی از ضعف های اساسی ترویج دولتی است كه به واسطه تعداد وظایف اداری و تنوع مخاطب پیش می آید .
  • سرمایه ترویج دولتی برای انجام عملیات اجرائی نا كافی است .
  • تجاری نمودن كشاورزی اساسا نیازمند اطلاعاتی است كه بخش دولتی قادر به تامین آن نیست .

 2- نظام ترویج نیمه دولتی نیمه خصوصی :

 

در نظام نیمه دولتی علاوه بر اینكه خدمات ترویج از طریق دولت ارائه می گردد ، بخش خصوصی شامل شركت های تهیه و تولید محصولات دامی ، اتحادیه های دامداری ، كارشناسان بخش خصوصی و امثالهم نیز سهم قابل توجهی در ارائه خدمات ترویجی ایفاء می نمایند . در این نظام قسمتی از هزینه ها توسط بهره برداران تحت پوشش تامین می شود .

نظام ترویج تعاونی یا مشاركتی آنچه در كشور تایوان وجود دارد نیز در این طبقه بندی جای می گیرد . در این نظام تشكلهای دامداران  و تعاونی های بخش دامداری در ارتباط مستمر با نظام ترویج دولتی به ترویج امور دام می پردازند .

 

3- نظام ترویج خصوصی :

 

در نظام ترویج خصوصی ارباب رجوع های ترویج در مقابل خدماتی كه دریافت می نمایند باید وجهی پرداخت نمایند . لذا چنین نظامی در مناطقی قابل اجرا است كه بهره برداران قدرت تامین هزینه ها را داشته باشند .

 

ویژگی های نظام ترویج خصوصی

 

  • ترویج خصوصی اساسا در افزایش تولید محصولات نقدی موفق است . بدین ترتیب در قطب هائی كه امكان تولید محصول نقدی و فروش آن به قیمت مناسب وجود داشته باشد ، و بهره بردار بتواند وجهی را از افزایش تولید صرف ارتقاء سطح دانش و مهارت خود كند ، كاربرد این نظام امكان پذیر است .
  • كاركنان ترویج خصوصی خدمات بهتری ارائه می دهند و در مقابل وجه بیشتری دریافت می نمایند .
  • ترویج خصوصی غالبا در مناطقی فعال است كه كشاورزان و بهره برداران متمول زندگی می نمایند ، لذا فعالیت در روستاهای فقیر كه مردم در آمد چندانی ندارند عملا ممكن نیست .
  • به دلیل توجه ترویج خصوصی به ارتقاء سطح در آمد و سود آوری ، این نظام در مناطقی فعال است كه امكان بهره وری از جمیع جهات فراهم باشد .
  • به منظور كاهش هزینه ها ترویج خصوصی تمایل به خدمات رسانی به روستا های نزدیك شهر دارد و لذا روستا های دور افتاده به ندرت از خدمات آن استفاده می نمایند .
  • سو گیری ترویج خصوصی به سمت دامداران بزرگتر است . به همین دلیل مسئله عدالت اجتماعی با ترویج خصوصی قابل تحقق نیست زیرا این نظام به افزایش تولید می اندیشد نه بر چگونگی توزیع آن .
  • ترویج خصوصی به لحاظ خدمات رسانی و جذب نیروی تخصصی رقیب بخش دولتی است . به مرور نیرو های فنی و جوان جذب این نظام شده و نیروهای دولتی ضعیف و بی روحیه می شوند .
  • نهایتا ترویج خصوصی نمی تواند در توسعه روستایی تاثیر شایان توجهی بر جای بگذارد . زیرا اساسا هدف آن توجه به تهیدستان نیست